25-01-08

Wie schreef dit?

Dit keer vraag ik aan jullie of julie de juiste naam bij een liefdesbrief kunnen zetten...

  1. I wake filled with thoughts of you. Your portrait and the intoxicating evening which we spent yesterday have left my senses in turmoil. Sweet, incomparable Josephine, what a strange effect you have on my heart! Are you angry? Do I see you looking sad? Are you worried?... My soul aches with sorrow, and there can be no rest for you lover; but is there still more in store for me when, yielding to the profound feelings which overwhelm me, I draw from your lips, from your heart a love which consumes me with fire? Ah! it was last night that I fully realized how false an image of you your portrait gives!

  2. My angel, my all, my very self -- only a few words today and at that with your pencil -- not till tomorrow will my lodgings be definitely determined upon -- what a useless waste of time. Why this deep sorrow where necessity speaks -- can our love endure except through sacrifices -- except through not demanding everything -- can you change it that you are not wholly mine, I not wholly thine?

  3. In your letter from Madras you wrote some words very dear to me, about my having enriched your life. I cannot tell you what pleasure this gave me, because I always feel so overwhelmingly in your debt, if there can be accounts in love.... What it has been to me to live all these years in your heart and companionship no phrases can convey.

en dan de namen waar je uit kan kiezen: Napoleon Bonaparte, Winston Churchill en Ludwig van Beethoven...

Vanavond de oplossingen!

Kus, Evelien 

Commentaren

Bovenaan : Napoleon
Midden : Beethoven
onder: Churchill

Napoleon ben ik zeker, maar de rest... Ben eens benieuwd.

Gepost door: Dune | 25-01-08

niemand ;-)
gijzelf?

Gepost door: watje | 25-01-08

Het kortste Liefdesgedicht ..............

I DID BUT SEE YOU PASSING BY
AND YET I LOVE YOU TILL I DIE.


Wellicht is dit eenvoudige vers het kortste en
mooiste liefdesgedicht. Het werd geschreven door
Sir Walter Raleigh (1554- 1618), zeevaarder,
veldheer en schrijver tijdens het bewind van
koningin Elisabeth I, wier minnaar hij was. Hij
vertrok naar Amerika en stichtte er de eerste Britse
kroonkolonie die hij 'Virginia' doopte, ter ere van
zijn koningin. Uiteraard was hij goed geplaatst om
de maagdelijkheid van de Queen in te schatten. Uit
Amerika bracht hij een plant mee, die de indianen
'tabac' noemden en die zij rookten. In 1588 nam hij
triomfantelijk deel aan de beroemde zeeslag tijdens
dewelke de Spaanse Armada werd vernietigd.
Slachtoffer van afgunst en allerlei kuiperijen viel hij
in ongenade en werd hij opgesloten in de Tower te
Londen. Door het raam van de vestingtoren zag hij
zijn koningin sporadisch voorbijkomen op de
binnenkoer.

Toen schreef hij het vers: 'I did but see you
passing by and yet I love you till I die'.
Volgens sommigen droeg Raleigh dit bondige
gedicht helemaal niet op aan de koningin
maar wel aan een mooie dienstmeid die
vluchtig voorbij wandelde. Hij was immers
een onverbeterlijke rokkenjager. Hij liet
alvast een bediende zijn geschreven
hartekreet brengen naar de koningin die,
ontroerd, Raleigh vrijliet. Helaas voor hem,
stierf koningin Elisabeth I korte tijd nadien.
Haar opvolger, Koning James I, liet Raleigh
opnieuw gevangen zetten in de Tower en
thans voor 12 jaar, periode tijdens dewelke
hij verscheidene boeken schreef, waaronder
een 'history of the world'. Vrijgelaten ging
hij, tegen het bevel van de koning, de
Spanjaarden bestrijden in Amerika. Toen hij
in 1616 terugkeerde naar Engeland werd hij
prompt aangehouden en zonder vorm van
proces ter dood gebracht en onthoofd.

Raleigh's liefdesgedicht treft door zijn eenvoud en
toch is het een voorbeeld van verbale
zilversmederij. Raleigh schreef een distichon, dit is
een tweeregelig gedicht, waarin een hele leefwereld
werd samengeperst. Het dubbele vers rijmt; elke
regel telt evenveel uitgesproken lettergrepen,
namelijk 8; het gedicht is metrisch en rytmisch .
Het is niet alleen achtvoetig maar ook jambisch, wat
wil zeggen dat de beklemtoning van de lettergrepen
alterneert. Maar bovendien heeft het een intense
existentiële betekenis. Het volstaat dat Raleigh zijn
geliefde - koningin of meid - slechts één keer
vluchtig voorbij ziet gaan, of hij bemint haar voor
het leven. Met zijn liefde overschrijdt hij tijd en
ruimte. Meteen formuleert hij in zeer gebalde vorm
dat liefde iets transcendents heeft, omdat ze tijd en
ruimte overschrijdt. Wij kunnen iemand lief hebben
die verblijft of woont op een ander continent,
duizenden kilometers van ons verwijderd. Zo
kunnen we ook iemand beminnen, die reeds
geruime tijd overleden is.


Letterkijk vertaald luidt het tweeregelige vers:

'Ik heb je maar voorbij zien gaan
en toch heb ik je lief tot ik sterf'


Als bij wonder wordt in de letterlijke vertaling de
jambische versmaat behouden, behalve in de drie
laatste woorden. Dit kan worden verholpen door
'tot' te ervangen door 'totdat':
'Ik heb je maar voorbij zien gaan
en toch heb ik je lief totdat ik sterf'
In deze versie wordt evenwel het gelijke aantal
lettergrepen verbroken, aangezien de laatste regel
er tien telt tegenover 8 in de eerste. Komt daarbij
dat de nederlandse formulering niet erg sierlijk is.
beter klinkt alvast:


'Ik heb je slechts voorbij zien gaan
en toch heb ik je lief totdat ik sterven zal.'


Nog welluidender maar in een veel vrijer vertaling
wordt het :

'Ik heb je slechts van ver
voorbij zien gaan.
En zie, ik heb je lief,
mijn leven lang,
totdat ik sterf
en zelf zal zijn
voorbij gegaan'.


Gepost door: Fred Selder | 25-01-08

De commentaren zijn gesloten.